Date2

Κυριακή, 19 Μαΐου 2019 15:26:02

rss

αναζήτηση

makripano

3.500 απορρίμματα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και στους βυθούς των ακτών από Βούλα έως Σούνιο!

Αλλάξτε μέγεθος

skoupidia vithos

Μια εφιαλτική κατάσταση σχετικά με τα σκουπίδια, κυρίως τα πλαστικά, περιγράφει ο καθηγητής του Εργαστηρίου Θαλάσσιας Γεωλογίας και Φυσικής Ωκεανογραφίας του Πανεπιστημίου Πατρών, Γιώργος Παπαθεοδώρου, σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ – ΜΠΕ.

Σύμφωνα με τον κ. Παπαθεοδώρου «έχουμε δεδομένα για την πλαστική ρύπανση του Πατραϊκού κόλπου, του Ιονίου και του Σαρωνικού. Έτσι, εντοπίζονται σημαντικές πυκνότητες πλαστικών απορριμμάτων στον θαλάσσιο πυθμένα που κυμαίνονται από 500 απορρίμματα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και στον Σαρωνικό μπορεί να φτάσουν ακόμη και 3.500 απορρίμματα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο».

Η συγκεκριμένη επισήμανση του κ. Παπαθεοδώρου είναι ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί όχι μόνο στον κόλπο του Σαρωνικού αλλά ακόμη και στον πυθμένα των ακτών του των οποίων μεγάλο τμήμα εκτείνεται από τη Βούλα έως και το Σούνιο!

Κάνει δε σαφές ο διακεκριμένος επιστήμονας ότι το 50% των απορριμμάτων που εντοπίζονται στις ελληνικές θάλασσες είναι πλαστικές σακούλες, πλαστικά μπουκάλια νερού και αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών.

Προσθέτει δε ότι «ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που βγαίνει από τις διαχρονικές μας έρευνες όσον αφορά τα απορρίμματα στον πυθμένα είναι το γεγονός ότι παρόλο υπάρχουν σχετικές νομοθεσίες φαίνεται να έχουμε αύξηση των απορριμμάτων στο θαλάσσιο περιβάλλον τα τελευταία 15 χρόνια. Κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να αυστηροποιήσουμε το νομοθετικό μας πλαίσιο, αλλά και επίσης τους μηχανισμούς ελέγχου εφαρμογής του νομοθετικού πλαισίου».

Ειδικότερα, ο κ. Παπαθεοδώρου υπογραμμίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «η έρευνα στις ελληνικές θάλασσες όσον αφορά την "πλαστική" ρύπανση ξεκίνησε δειλά στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς μέχρι και σήμερα παρότι θεωρώ ότι η διεθνής επιστημονική κοινότητα έχει αιφνιδιαστεί από το μέγεθος του προβλήματος, καθώς θεωρούμε πλέον ότι η πλαστική ρύπανση των ωκεανών ίσως είναι το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στον 21ο αιώνα».

Το πλαστικό είναι το κυρίαρχο υλικό και στη συνέχεια υπάρχει το μέταλλο, συμπληρώσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Παπαθεοδώρου. «Αυτό είναι πολύ σημαντικό όσον αφορά την διαχειριστική του πλευρά, καθώς διαπιστώσαμε με τις έρευνές μας ένα πολύ σημαντικό αποτέλεσμα. Το 50% των απορριμμάτων που βρίσκουμε στις ελληνικές θάλασσες είναι η πλαστική σακούλα, το πλαστικό μπουκάλι νερού και το κουτί αλουμινίου. Έτσι, μας δίνεται η δυνατότητα να σχεδιάσουμε πολιτικές. Αυτές οι τρεις συσκευασίες είναι υπεύθυνες για το 50% του ρυπαντικού φορτίου. Ένα άλλο σημαντικό στοιχεία που προκύπτει από τις έρευνες όσον αφορά τα απορρίμματα στον πυθμένα, παρόλο ότι υπάρχουν νομοθεσίες για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, φαίνεται να έχουμε αύξηση των απορριμμάτων στο θαλάσσιο περιβάλλον τα τελευταία 15 χρόνια, που σημαίνει ότι πρέπει να αυστηροποιήσουμε το νομοθετικό μας πλαίσιο, αλλά επίσης και τους μηχανισμούς ελέγχου εφαρμογής του νομοθετικού πλαισίου».

Αναφερόμενος στο νόμο που ενέκρινε το Ευρωκοινοβούλιο για οριστική απαγόρευση του πλαστικού μιας χρήσης μέχρι το 2021 ο κ. Παπαθεοδώρου σχολιάζει ότι «αυτή η οδηγία για τον περιορισμό των πλαστικών μιας χρήσης είναι στη σωστή κατεύθυνση και πρέπει στην Ελλάδα να την εφαρμόσουμε. Τα πλαστικά μάς ενδιαφέρουν από τη στιγμή που καταλήγουν στο θαλάσσιο περιβάλλον. Θα πρέπει να συνδέουμε οποιαδήποτε πληροφορία για περιορισμό πλαστικού ή συσκευασία μιας χρήσης με το θαλάσσιο περιβάλλον γιατί εκεί νομοτελειακά καταλήγει. Άρα, η Ελλάδα ως νησιωτικό σύμπλεγμα έχει πολύ σοβαρό πρόβλημα να αντιμετωπίσει».

Μάλιστα, όπως σημειώνει «η Ευρωπαϊκή Ένωση άργησε να αντιδράσει, δεν είχε αντιληφθεί σε πρώτη φάση το πολύ σοβαρό πρόβλημα που θα προκύψει με τη θαλάσσια ρύπανση και τα πλαστικά, όμως από τότε που στοχεύει με οδηγίες και νομοθετικές ρυθμίσεις σε συνδυασμό με τις καμπάνιες ευαισθητοποίησης κι ενημέρωσης των Ευρωπαίων πολιτών θεωρώ ότι σιγά-σιγά γίνονται αλλαγές στην συμπεριφορά των πολιτών. Όσον αφορά την Ελλάδα, η Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ), η οποία βγήκε είναι μια πραγματική νίκη στην πραγματικότητα για το περιβάλλον και νομίζω ότι θα αλλάξει τη νοοτροπία και συμπεριφορά των πολιτών».

Η προέλευση των απορριμμάτων

Ένα από τα πιο σοβαρά ερευνητικά αποτελέσματα και στόχοι είναι να καθοριστούν οι πηγές μόλυνσης. Διότι αν καθοριστούν οι πηγές από πού προέρχονται τα απορρίμματα στο θαλάσσιο περιβάλλον μπορεί να αναπτυχθούν δράσεις ώστε να σταματήσει η ρύπανση στην πηγή του προβλήματος. «Αν τα απορρίμματα μπουν στο θαλάσσιο περιβάλλον, έχεις χάσει τη μάχη», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Παπαθεοδώρου και προσθέτει: «Ο σκοπός είναι να σχεδιάσεις πολιτικές που θα σταματήσουν τα απορρίμματα».

Οι κυρίαρχες πηγές στην Ελλάδα είναι οι χερσαίες, περίπου το 80%, ένα 20% είναι από θαλασσινές πηγές, δηλαδή από ναυσιπλοΐα, τον εμπορικό στόλο και τα σκάφη αναψυχής. «Το πρόβλημα έχει λάβει πολύ μεγάλες διαστάσεις, είναι η ώρα των πολιτικών και η σωστή εφαρμογή τους και μάλιστα αυστηροποιημένων πολιτικών όσον αφορά την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος από τα πλαστικά. Δεν έχουμε χρόνο να καθυστερήσουμε άλλο. Προφανώς, οι εκστρατείες ευαισθητοποίησης κι ενημέρωσης είναι κομβικές και η κεντρική δράση που πρέπει να αναπτύξουμε, διότι φαίνεται να έχει πραγματικό αποτύπωμα στο θαλάσσιο περιβάλλον. Παράλληλα με τις καμπάνιες, θα πρέπει να ενδυναμώσουμε σε μεγάλο βαθμό στη χώρα μας το ζήτημα της ανακύκλωσης των απορριμμάτων και της διαλογής στην πηγή» υπογραμμίζει ο κ. Παπαθεοδώρου, ο οποίος ήταν συντονιστής του ευρωπαϊκού προγράμματος Life Debag, το οποίο ολοκληρώθηκε στα τέλη Μαρτίου έπειτα από τρία χρόνια έρευνα.

Στόχος του ήταν μια εντατική εκστρατεία ενημέρωσης κι ευαισθητοποίησης για τον περιορισμό της πλαστικής σακούλας στο θαλάσσιο περιβάλλον.

Σχόλια